Afgelopen zomer op Curacao was fantastisch. Maar dit is geen nieuws, want dat bleek ook wel uit mijn voorgaande blogs. Een mooi fenomeen blijft natuurlijk een duikboot. Je ziet ze vaak in films, metname over oorlogen. Ook kom je ze tegen in het nieuws als er iets misgaat. Mijn vriendin gaf aan dat ik hierover ook maar eens wat moest schrijven, aangezien ik nog steeds de grap uithaal vanuit mijn kinderjaren dat de duikboot net onder is. Nou heb ik afgelopen zomer op Curacao ook aardig wat duikboten in het echt gezien.

Het begon eigenlijk op de Handelskade. We zaten daar heerlijk op terras bij Iguana. Ineens ziet mijn vriendin een vin in het water. Ze was er van overtuigd dat het een dolfijn was. Dit werd ook beaamd door de medewerkers van het terras. Ik had mijn twijfels. Het kan namelijk ook een duikboot zijn die daar de boel in de gaten houdt. Er is namelijk veel marine aanwezig. De dreiging van Chavez vanuit Venezuela houdt Nederland ook behoorlijk bezig, dus misschien was het om het eiland goed te kunnen bewaken. Natuurlijk kan het best een dolfijn zijn, maar dat zou in mijn ogen te voor de hand liggend zijn. Zoals mensen weten die me kennen, ben ik niet snel overtuigd.

Het is niet voor niks dat je overal witte vlaggetjes ziet met een diagonale rode streep. Dit is om aan te geven dat er duikers zijn. Curacao staat ook nogeens bekend om de velen dive sites. Gelukkig zijn we later nog regelmatig op verschillende stranden geweest. Zagen volop van die vlaggetjes in zee. Ik wist het zeker. Het barst op Curacao van de duikboten. Er wordt zelfs mee geadverteerd. Als toerist kan je zelfs mee op een duikboot. Zuurstofflessen kan je gewoon huren. En ja hoor eindelijk was mijn vriendin ook overtuigd van de duikboten. We hebben er op Curacao heel wat gezien. De duikboten zagen er dan wel anders uit dan op televisie. Maar zoals bij zoveel dingen, zien dingen er in het echt net wat anders uit dan op tv. Later nog maar eens nagevraagd aan omstanders. En het was waar. Het waren gewoon duikboten, alleen vaarden ze op het water. Logisch natuurlijk want als ze onder water waren, dan kon je ze niet zien. Dan zie je alleen het witte vlaggetje met diagonale rode streep. En weer was ik een ervaring rijker…….

De laatste dag, maar wel weer veel wijzer over hoe het aan te pakken. Vorige keren schreef ik al dat het hoe dan ook zal gebeuren. Ook omschreef ik mijn angst. Nu zit ik met de angst, verdriet en het gegeven dat het gaat gebeuren. Ook vandaag kwam ik er weer achter. Vandaar heerlijk naar het strand naast Mambobeach. Het was weer genieten in het helder blauwe water met de juiste temperatuur. Het viel me wederom op dat het een wit strand was. Dan heb ik het niet over het zand, maar de mensen die er komen. Ik was al tot de ontdekking gekomen dat het strand bij Knip beter bij me past. Maar nu voelde ik me er helemaal buiten. Er zaten wel zoveel brabo’s dat ik me er aan stoorde. Nu moet je nooit je afkomst verloochenen, maar dat deed ik toch al. Ik ben namelijk al helemaal verwesterd. Had me ook al voorgenomen om niet meer uit het westen weg te gaan, behalve….. En nu komt dus die behalve. Ik voel me hier op Curaçao namelijk thuis. De mensen hier vragen zelfs de weg aan ons, alsof we hier horen. De entree dit toeristen moeten betalen komen ze niet innen bij ons. We hebben ons volledig aangepast aan het vervoer per bus hier en dat gaat ons goed af. Ik heb me bezig gehouden met de politieke partijen, aangezien er hier bijna verkiezingen zijn. Ik ben een makamba en wil blijven……

Afgelopen weken heerlijk aan het genieten op Curaçao. Een groot deel van het eiland kunnen zien. De criminaliteit kunnen mee maken, doordat een ruit van de auto was ingeslagen. Het reizen met de busjes en convooi. De pastechi keeshi’s gegeten. Gewoon weer met de gulden betaald en gemerkt hoe duur Nederland is. Ondertussen zitten denken, dromen en berekenen om hier een bestaan op te bouwen. Gewend geraakt aan de temperaturen. Soms zelfde even een koude rillingen bij 36 graden, omdat er wind kwam. De natuur aangevoeld. Me in kunnen stellen op de tijd hier en zodoende aan de stand van de zon weer kunnen merken hoe laat het is. Mijn meisje last zien hebben van de warmte, suiker tekort of zout tekort. Goed kunnen ervaren dat als je hier drinkt, je de volgende dag geen kater hebt. Ja de realiteit heb ik nu ervaren. Ik zal nu een goed plan moeten schrijven, zodat de toekomst rond de dertig graden is….

En toen was het weer Curaçao tijd….

Nu, na anderhalve week Curaçao, is het toch wel belangrijk een update te doen. De spanning was er voor die tijd. Hoe zou ik het weer vinden? Zou het weer voelen als thuiskomen?
Eigenlijk voelde ik me meteen weer thuis. Het gaf ook een onrustig gevoel. Ik wil hier namelijk echt wel blijven. Dat wordt me steeds meer duidelijk. De eerste week ook geen auto gehuurd om eens te kijken hoe je je dan kan redden. Nou eigenlijk wel heel goed. Openbaar vervoer is in vergelijking met nederland helemaal zo slecht nog niet. Soms moet je wel even wachten, maar we kwamen waar we heen wilden. Soms rijdt zo’n busje dan voor wat geld extra precies naar je bestemming. Zo kwamen we dan ook bij Hook’s hut. Terug was wel een ramp, aangezien er geen bushalte was. Maar na een poos lopen, stopte er een vriendelijke Antilliaan die ons naar huis bracht. Zo dachten we naar Blauwbaai te kunnen met de bus. Maar voor aan de ingang van het resort gaf de portier aan dat het te ver lopen zou zijn. We moesten maar even wachten tot er iemand kwam die richting strand zou gaan. Even later riep een man ons en konden we mee richting strand. Bij het strand aangekomen zorgde hij ervoor dat we gratis naar binnen konden. Genoeg geouwehoerd nu over al die fantastische en leuke dingen. De realiteit blijft…. hoe nu verder. We hebben nog wel een poosje te gaan, maar dan? Ook daar werken we hier natuurlijk aan. Vaststaat (op Dit moment) is dat we iets voor onszelf beginnen. De plannen zijn er, de berekeningen zitten in ons hoofd. De realiteit lijkt steeds meer werkelijkheid te worden. En andersom……

Nederland werd altijd betiteld als gastvrij land. Een land met een goede economie, gezondheidszorg etcetera. Helaas merk ik toch ook dat wij een erg vreemd land zijn. Guido Weijers heeft hier ook weleens een lied over geschreven. Het vreemde in dit land is dat we vaak vooral bezig zijn net regeltjes. En op die regeltjes komen dan weer nieuwe regeltjes. Vandaag kwam ik weer iets idioots en schofterigs tegen. Een gezin met kinderen die al meer dan tien jaar in Nederland wonen. Waarvan de kinderen in Nederland zijn opgegroeid. Die kinderen die niet eens hun vaderland kennen, want volgens de regeltjes is nederland niet hun vaderland. Het gezin dat in een gewone wijk woont. Netjes de ziektekosten betalen. Dat gezin dat al jaren in angst en spanning leeft, omdat ze bang zijn om terug gestuurd te worden naar een voor hun vreemd land. Het gezin dat er psychiatrisch aan onderdoor gaat en niet verder kan met hun leven. Zo’n gezin wordt zonder pardon hun tijdelijke verblijfsstatus afgenomen. Worden straks gewoon op straat gezet. Moeten dan door de regeltjes terug naar een voor hen onbekend land. Ik vraag me dan af: waar zijn we mee bezig. Brieven naar een minister van een partij die gezin hoog op de agenda heeft staan, wijst alles af. Neemt geen enkele verantwoordelijkheid. Terwijl dat gezin nu veel kosten maakt in de gezondheidszorg door het wanbeleid van de verantwoordelijke. Deze mensen, metname de kinderen, voelen zich nederlanders. Zij worden weggestuurd naar een vreemd land. De vraag blijft of deze mensen wel aankomen in dat land. Ik denk zelf dat ze in de illegaliteit belanden. Of misschien door alle ellende die ze hebben meegemaakt, door de regeltjes, is er straks weer een nieuw familiedrama met noodlottige afloop. Dan loopt de Nederlandse regering weg voor hun verantwoordelijkheden en zal het vingertje richting GGZ gaan. Ik vind als mensen asiel vragen: snel terug sturen of hier laten, maar niet na meer dan tien jaar. Wat een vreemd land eigenlijk…..

Helaas ben ik in het verleden zo stom geweest om te trouwen. Later kwam ik daar gelukkig achter. Dan ga je scheiden. Vanaf het moment dat de scheiding rond is kan je dan weer beginnen met het goede leven. Helaas blijkt dat in Nederland niet zo te werken. In Nederland werkt het zo dat de vrouw het zielige figuurtje kan worden van de maatschappij, indien zij dat wilt natuurlijk. Zo’n vrouw kan dan partneralimentatie krijgen, volgens de moderne emancipatie. Eigenlijk is zo’n vrouw dan in loondienst van de ex-echtgenoot. Alleen met dit verschil dat je die niet kan ontslaan, maar het contract van twaalf jaar moet laten uitdienen. Als zo’n werkneemster dan weer een baan heeft gevonden blijft die alimentatie gewoon doorgaan, terwijl de man op bijstandsniveau blijft leven. Zo’n vrouw verdiend dan het dubbele aan salaris. Als de alimentatieplichtige dan opnieuw in het huwelijk treedt, maakt dat helemaal niets uit. Dat gezin blijft dan op bijstandsniveau en moet daarvan een heel gezin onderhouden. Natuurlijk kies je daar zelf voor, maar het blijft vreemd dat de rechters in Nederland dat anders bekijken. Een vrouw met kinderen en een modaal inkomen, kan daar bovenop nog honderden euro’s extra aftroggelen van haar ex. De man moet het maar zien te redden op bijstandsniveau. In mijn ogen erg vreemd en kan zo op deze manier niet doorgaan. Ik hoop dat ooit de Nederlandse staat hierin zijn verantwoordelijkheid zal nemen, zodat toekomstige werkgevers oftewel alimentatieplichtigen niet tegen dit soort zaken aanlopen.  Tot die tijd blijf ik maar netjes mijn werknemer betalen voor een wanprestatie……

(Bovenstaande kan natuurlijk ook andersom. Waar vrouw staat man, maar in de praktijk komt dit minder voor)

Nog even en dan is het weer zover. Dan gaat mijn droom weer uitkomen. De overtocht zal weer gaan plaats vinden. De spanning begint alweer langzaam toe te nemen. Het voelt net als vroeger. Alleen was het toen winter en kwam die oude man met grijze baard en rood pak. Nu voelt het ook weer als vorig jaar. Zal ik weer het gevoel hebben thuis te komen? Natuurlijk is het dit jaar anders. Nu gaan mijn meisje en ik samen. Het lijkt me super. Ook eens kijken hoe het nachtleven is. Genieten van de happy hours met Polar. Volgens mij worden het alleen maar happy hours. Het is te mooi om waar te zijn, maar het is de realiteit. En die zal ik onder ogen zien. Nu in mijn droom, maar straks weer in werkelijkheid. Tsja bijna, maar nu nog even dromen……

Laatst kreeg mijn vriendin wederom post van de nieuwe eigenaren van haar oude huis. Althans de post kwam niet van die nieuwe mensen maar van een advocatenbureau. Menig leek zou hier behoorlijk van schrikken. Zeker na het lezen van al die dreigementen die zo’n hoger opgeleid persoon in zo’n brief durft te zetten. Als je niet binnen veertien dagen betaald dan…. en de dagvaarding ligt al bij een deurwaarder. Natuurlijk erg interessant zo’n brief die je dan in tweevoud binnen krijgt. De ene brief aangetekend en de andere gewoon per post. Het vreemde aan dit hele verhaal is: Het huis is al een aantal jaren geleden verkocht. In de koopovereenkomst stond dat het een opknapwoning betrof. Een jaar na de verkoop van het huis kwam de eerste dreigbrief binnen. Of heet zoiets geen dreigbrief als het van een advocatenkantoor komt? De nieuwe eigenaren eisten rond de zevenduizend euro omdat er een lekkage was en ze hierdoor niet direct in het huis konden. Wat denken ze nou? Er stond niet voor niets dat het een opknapwoning was. Ook stond er in de brief dat ze een inspectie hadden laten uitvoeren voor de koop. Dan zou je zeggen dat hun inspectiebureau niet goed is. Op dat moment hebben we niet gereageerd op al die dreigementen van welgestelden in nette pakken. Hierna een hele poos niets meer vernomen. Tot dat er weer een jaar later een brief binnenkomt. Nu van een ander advocatenbureau met allerlei dreigementen. Wederom moet er betaald worden binnen veertien dagen en anders…….. Na een beetje surfen op het net zie ik dat het huis alweer te koop staat. Nu voor bijna een ton meer dan waarvoor ze het gekocht hebben. Het huis is dan wel volledig opgeknapt, maar dan is het nog veel geld. Ik denk zelf dat de hele opknapbeurt van de opknapwoning niet meer dan vijftigduizend euro heeft gekost. Al met al dus een mooi winst. Maar waarom zou je dan toch nog een paar duizend euro willen gaan aftroggelen bij de vorige eigenaar. Zouden de nieuwe eigenaren dan niet geheel betrouwbaar zijn? Ik krijg dat idee. Nu kan je heel veel op internet zetten. Kan je mensen bedreigen via advocatenbureaus. Maar zou ik dan nu ook de huidige eigenaren van het huis in Bergen op Zoom bij naam en toenaam mogen noemen? Zou ik nu dan op internet het volledige adres mogen zetten van het huis wat ze met enorme winst willen verkopen? Zou ik hier mogen zetten dat je met die mensen geen zaken moet doen, aangezien ze (in mijn ogen) onbetrouwbaar zijn. Of moet ik dat soort dingen overlaten aan de mensen in nette pakken die dit dan oplossen? Hoe ver zou ik kunnen gaan……..

Sinds de twintower aanslag reageren mensen anders. Als er ergens een koffer of tas blijft staan, dan breekt er paniek uit. Voorheen keken mensen dan van wie die tas of koffer was. Brachten het netjes terug naar de eigenaar. Als er nu ergens een flinke sneeuwbui verwacht wordt dan gaat er een weeralarm uit. Als er een paar mooie zomerse dagen zijn geweest, dan gaat er een weeralarm uit voor storm, regen en onweer. Mensen moeten ineens rekening houden in het verkeer. Mensen gaan niet naar hun vooraf gekozen bestemming vanwege dat alarm. Vandaag ook weer. Terrassen waren amper vol. De eerste wolken kwamen aan en de terrassen werden afgebroken, want anders zou alles weleens weg kunnen waaien. Ik noem het gekkigheid die aangewakkerd wordt door angst. Hoe ging dit een paar jaar geleden. De tijd dat het weeralarm nog niet bestond. De tijd dat we sowieso oplettend waren in het verkeer. De tijd dat we zelf nog na gingen denken en we wisten dat er na een paar mooie dagen ook weer onweer zou komen. Dat was nog eens fijn. We gingen gewoon onze gang. Bezochten een terras en gingen op tijd weg, zodat we droog thuis kwamen. Nee nu….laten we ons leven regeren door de angst. Hierdoor komen we nat van de regen thuis en kunnen we buienradar de schuld geven. Als we al ons huis uit durven, na die beangstigende berichten. Ik bepaal mijn eigen weg wel en laat mijn leven niet regeren door angst…..

Nu weet ik van mezelf wat het weer met me doet. Zoals velen ook weten doet me dat erg goed. Een mooie zonnige zomerse dag is perfect voor mij. Natuurlijk wel uitkijken met drank bij die temperaturen en zeker als ik nog moet fietsen. Dan is erg schadelijk voor mijn gezondheid en voor mijn fiets. Nu heb ik dan ook meerdere apps op mijn Android. Heb ook meerdere bladwijzers aangemaakt met weerberichten. Het vreemde hieraan vind ik de verschillen qua voorspellingen. Nu kan het zo zijn dat er een paar graden verschil zit bij de één of de ander. Het rare is dat het verschil op sommige momenten erg groot is. Zo ook voor aankomende dagen. Op het nieuws hoorde ik al waarschuwingen van het knmi. Ze waarschuwen voor extreem hoge temperaturen. Nu neem ik die waarschuwingen meestal niet al te serieus, aangezien ze bij weeralarmen er ook vaak naast zitten. Ik hoop wel dat we die extreme warmte gaan krijgen. Langzaam aan vast wennen aan antilliaanse temperaturen is goed voor me. Maar op mijn verschillende apps staan ook anderen voorspellingen. De één zegt 22 graden en de ander 31 graden. Waar moet ik nu dan vanuit gaan. Op één site zie ik zelfs twee verschillende prognoses. Ik weet het niet meer, maar bekijk het positief. Ik hoop elke dag op extreem weer en zie wel wat het me brengt. En voor één ieder die moet fietsen. Drink voldoende, maar kijk uit. Voor de lange termijn en de portemonnee is lopen soms sneller….